🎥🎥🎥ՏԵՍԱՆՅՈՒԹ։ 😓 😓 😓Բոլոր հարազատները շոկի մեջ էին, երբ գնդապետի գերեզմանը քանդելուց հետո իրենց որդու դին գտան



Հունվարի վերջին մահացավ հայրիկս, իմ սիրելին, իմ կտորը: Ես Արցախում նկարահանումների էի, երբ պատահեց դեպքը: Ցավս մեծ էր, կապիտուլացիայից հետո, թվում էր, սառել են էմոցիաներս ու միայն



այն օրը, երբ հայրենի Վանաձորում մտա մեր հին եկեղեցին, զգացի, որ նորից կարող եմ վշտից ճչալ: Բայց հենց այդ րոպեին տեսա, որ պատերազմից 3.5 ամիս անց եկեղեցում դրված է 18-ամյա Չոռնիի փակ դագաղը, կողքին ոչ ողջ, ոչ մեռած կանգնած էր մոտավորապես իմ տարիքի մայրը:

Մենք ապրում ենք նոր Հայաստանում, այստեղ անձնական ցավն ապրելիս անգամ ամաչում ես, որովհետև մեծ եռաբլուր է դարձել հայրենիքդ, որովհետև 4 ամիս է՝ հերթեր են դիահերձարանների առաջ, որովհետև մարդիկ իրար աչքալուսանք են տալիս, եթե գտնում են որդիների չորացած մասունքները:

Երկրի և երկնքի մեջտեղում վշտից քարացած պետության ցավի ձայները՝ Գայանե Մովսիսյանի ռեպորտաժում:

At the end of January, my father died, my beloved, my piece. I was filming in Artsakh when the incident happened. My pain was great, after the capitulation my

emotions seemed to freeze and only on the day when I entered our old church in my native Vanadzor, I felt that I could scream in grief again. But at that very moment, I saw that 3.5 months after the war, the closed coffin of 18-year-old Chorni was placed in the church, with a mother about

my age standing next to her, neither alive nor dead.

We live in a new Armenia, you are ashamed even when you experience personal pain here, because your homeland has become a big hill, because there are queues in front of morgues for 4 months, because people look at each other if they find the dried remains of their sons.

The voices of the pain of a state frozen in grief in the middle of the earth and sky in Gayane Movsisyan’s report.

Ende Januar starb mein Vater, mein Geliebter, mein Stück. Ich habe in Artsakh gedreht, als der Vorfall passierte. Ich hatte große Schmerzen, nach der Kapitulation schienen meine Gefühle zu frieren und nur

An dem Tag, als ich unsere alte Kirche in meiner Heimatstadt Vanadzor betrat, hatte ich das Gefühl, wieder vor Kummer schreien zu können. Aber in diesem Moment sah ich, dass 3,5 Monate nach dem Krieg der geschlossene Sarg des 18-jährigen Chorni in die Kirche gestellt wurde und eine Mutter in meinem Alter neben ihr stand, weder lebend noch tot.

Wir leben im neuen Armenien, Sie schämen sich auch dann, wenn Sie hier persönliche Schmerzen haben, weil Ihre Heimat zu einem großen Hügel geworden ist, weil es 4 Monate lang Warteschlangen vor Leichenschauhäusern gibt, weil die Leute sich ansehen, wenn sie die getrockneten finden Überreste ihrer Söhne.

Die Stimmen des Schmerzes eines vor Trauer erstarrten Staates mitten auf der Erde und am Himmel in Gayane Movsisyans Bericht.

Ende Januar starb mein Vater, mein Geliebter, mein Stück. Ich habe in Artsakh gedreht, als der Vorfall passierte. Mein Schmerz war groß, nach der Kapitulation mein:

Die Gefühle schienen zu frieren und erst an dem Tag, als ich unsere alte Kirche in meiner Heimatstadt Vanadzor betrat, hatte ich das Gefühl, wieder vor Kummer schreien zu können. Aber in diesem Moment sah ich, dass 3,5 Monate nach dem Krieg der geschlossene Sarg des 18-jährigen Chorni mit einer Mutter in der Kirche platziert wurde

Mein Alter stand neben ihr, weder lebendig noch tot.

Wir leben in einem neuen Armenien, Sie schämen sich auch dann, wenn Sie hier persönliche Schmerzen haben, weil Ihre Heimat zu einem großen Hügel geworden ist, weil es 4 Monate lang Warteschlangen vor Leichenschauhäusern gibt, weil die Leute sich ansehen, wenn sie die getrockneten finden Überreste ihrer Söhne.

Die Stimmen des Schmerzes eines gefrorenen Zustands in Trauer mitten auf der Erde und am Himmel in Gayane Movsisyans Bericht.


Добавить комментарий

Ваш адрес email не будет опубликован. Обязательные поля помечены *