Երբ մեզ հանում էին շրջափակումից, հանկարծ զգացինք, թե մենք որքան կարեւոր ենք բոլորի համար․ ՊԲ շարքայինին այնպիսիմ բան է պատմել, որ հուզմունքներդ չեք կարող զսպել



Շրջափակման մեջ գտնվելու 70 օրերին մեր մեջ շատ բան է փոխվել, մենք շատ մտածեցինք այն արժեքների մասին, որոնք առաջ սովորական էին թվում, սկսեցինք գնահատել մանրուքները, որ անգամ տանը, հարազատների կողքին լինելն արդեն մեծ երջանկություն է։ Այս մասին Արցախի Հանրային հեռուստաընկերության պատրաստած ռեպորտաժում ասում է հոկտեմբերի 10-ից դեկտեմբերի 20-ը շրջափակման մեջ եղած 6 ժամկետային զինծառայողներից Դավիթ Սահակյանը։


«Սնվում էինք այն բաներով, ինչ գյուղերի տներում գտնում էինք․ լեչո, հյութեր, մուրաբա, պահածո գտնելը տոն էր։ Երբ Արմանը զանգահարեց եղբորը, լաց եղավ, բոլորս էլ արտասվեցինք։ Երբ մեզ հանում էին շրջափակումից, հանկարծ հասկացանք, թե մենք՝ վեցով, որքան կարեւոր ենք բոլորի համար։ Հաճախ էինք ընկճվում, բայց Արմանը միշտ հուսադրում էր։ Շրջափակման մեջ գտնվելու 70

օրերին մեր մեջ շատ բան է փոխվել, մենք շատ մտածեցինք այն արժեքների մասին, որոնք առաջ սովորական էին թվում, սկսեցինք գնահատել մանրուքները, որ անգամ տանը, հարազատների կողքին լինելն արդեն մեծ երջանկություն է»,- նշում է Արցախի ՊԲ շարքային Դավիթ Սահակյանը։

Ընդամենը մեկամսյա զինծառայության մեջ գտնվող ժամկետայինները, հայտնվելով շրջափակման մեջ, բաժանվել են խմբերի, փորձել գոյատեւման պայքար սկսել ոչ մեծ խմբերով՝ թշնամու կողմից չնկատվելու համար։ Իրենց խմբով գյուղերում երկար չեն մնացել, քանի որ անապահով էր, լքված տներից ուտելիք ու խմիչք հայթայթելուց հետո թաքնվել են անտառներում, եւ այդպես՝ 70 օր։

«Մեր շուրջ բոլորը թուրքեր էին, կրակոցներ, ադրբեջաներեն խոսակցություններ, հետո կրակոցները հեռացան մեր գտնվելու վայրից, եւ մենք հասկացանք, որ երկար ենք մնալու շրջափակման մեջ։ Նոյեմբերի 10-ի գիշերը մոտ մեկուկես ժամ տեւած կրակոցներից ենթադրեցինք, որ պատերազմն ավարտվել է։ Ամբողջ ճանապարհին միացնում, ստուգում էինք, կապ չէր լինում, եւ անջատում էինք հեռախոսը, երբ երկու գիծ տեսանք՝ շատ ուրախացանք։ Եղբորս զանգեցի առաջինը»,- պատմում է Արման Արմաղանյանը։


Արթուր Հարությունյանն ավելացրել է, որ Արմանի շնորհիվ են հուսադրվել, որ կկարողանան հասնել յուրայիններին։ «Հոգու խորքում միշտ էլ հավատում էինք, որ փրկվելու ենք։ Բոլորիս ոտքերը ցրտահարվել էին, արդեն դժվարությամբ էինք քայլում։ Ամենադժվարն այն էր, որ զգում էիր, որ քո պատճառով հարազատներդ լաց են լինում, անհանգստանում են քեզ համար, որ շատերն են քեզ համար անհանգիստ, եւ հանուն նրանց բոլորի էինք պայքարում փրկվելու համար։ Մտածում էինք, որ ավելի լավ է մեռնենք, քան ընկնենք թուրքի ձեռքը։ Արմանն էր առաջնորդը, նա տարիքով էր մեզնից, մեր հավատը նրանից էր գալիս»,- պատմում է Արթուրը:

Երբ տղաներից մեկի մայրը լրատվամիջոցներին պատմել է, որ որդու սիրտը մանդարին է ուզում՝ ծանոթ-անծանոթ շտապել են հիվանդանոց, տղաներին մանդարին բերել։ Փրկված զինծառայողների հարազատներից առաջինը Ռուսաստանում բնակվող Ստեփանյաններն են հասել Արցախ՝ իրենց զավակին տեսնելու։ «Ես անընդհատ քրոջս մասին էի մտածում, քանի որ զարմիկս պետք է ծնվեր։ Նրանց մասին մտածելն էր օգնում գոյատեւել»,- ասում է Նիկոլայ Ստեփանյանը։

Արմանից առաջին զանգը ստացած Անդրանիկ Արմաղանյանը պատմում է, որ անմիջապես միացրել է բարձրախոսը, որ եղբոր ձայնը ծնողներն էլ լսեն․ «Զանգել հարցնում էր՝ ինչպես կողմնացույց պատրաստենք, ասում եմ՝ ինչ կողմնացույց, այ տղա, էս ուր ես էս երեք ամիս ա»,- ասում է Անդրանիկը, որը բոլոր անհայտ կորածների հարազատներին խորհուրդ է տալիս հավատալ ու աղոթել իրենց զավակների համար։

“We ate what we found in village houses ․ Finding lecho, juices, jams, canned food was a holiday. When Arman called his brother, he cried and we all cried. When we were released from the blockade, we suddenly realized how important the six of us were to everyone. We were often depressed, but Arman always gave us hope. “During the 70 days of the blockade, a lot has changed in us. We thought a lot about the values ​​that seemed normal before, we started to appreciate the details, that even being at home, next to relatives is already a great happiness,” says Davit Sahakyan, a private of the Artsakh Defense Army. .

The conscripts, who were in military service for only one month, appeared in a blockade, divided into groups, and tried to start a struggle for survival in small groups so as not to be noticed by the enemy. They did not stay long in the villages with their group, because it was insecure, after finding food and drink from abandoned houses, they hid in the forests for 70 days.

“Everyone around us was Turks, shootings, Azeri conversations, then the shootings left our location, and we realized that we would stay in the blockade for a long time. On the night of November 10, from the shootings that lasted for about an hour and a half, we assumed that the war was over. We connected all the way, we checked, there was no connection, and we turned off the phone, when we saw two lines, we were very happy. “I called my brother first,” says Arman Armaghanyan.


Arthur Harutyunyan added that thanks to Arman they hoped that they would be able to reach their own. “Deep down we always believed that we would be saved. All of our feet were frozen, we were already having difficulty walking. The most difficult thing was that you felt that your relatives were crying because of you, that they were worried about you, that many people were worried about you, and we were fighting for their salvation for all of them. We thought that it was better to die than to fall into the hands of the Turks. “Arman was the leader, he was older than us, our faith came from him,” says Arthur.

Während der 70 Tage der Blockade hat sich in uns viel verändert, wir haben viel über die Werte nachgedacht, die vorher normal erschienen, wir haben angefangen, die Details zu schätzen, dass es schon ein großes Glück ist, neben Verwandten zu Hause zu sein. Davit Sahakyan, einer der 6 Wehrpflichtigen, die vom 10. Oktober bis 20. Dezember belagert wurden, sagt dies in einem Bericht des Artsakh Public Television.

“Wir haben gegessen, was wir in Dorfhäusern gefunden haben.” Lecho, Säfte, Marmeladen und Konserven zu finden, war ein Feiertag. Als Arman seinen Bruder anrief, weinte er und wir alle weinten. Als wir aus der Blockade entlassen wurden, wurde uns plötzlich klar, wie wichtig wir sechs für alle waren. Wir waren oft depressiv, aber Arman gab uns immer Hoffnung. 70 unter Blockade

“In unseren Tagen hat sich viel geändert. Wir haben viel über die Werte nachgedacht, die vorher normal erschienen. Wir haben begonnen, die Details zu schätzen. Selbst zu Hause neben Verwandten zu sein, ist bereits ein großes Glück”, sagt Davit Sahakyan, ein Privatmann der Artsakh Defense Army.

Die Wehrpflichtigen, die nur einen Monat im Militärdienst waren, erschienen in einer Blockade, teilten sich in Gruppen auf und versuchten, in kleinen Gruppen einen Überlebenskampf zu beginnen, um vom Feind nicht bemerkt zu werden. Sie blieben nicht lange mit ihrer Gruppe in den Dörfern, weil es unsicher war, nachdem sie Essen und Trinken aus verlassenen Häusern gefunden hatten, versteckten sie sich 70 Tage lang in den Wäldern.

“Alle um uns herum waren Türken, Schießereien, aserbaidschanische Gespräche, dann verließen die Schießereien unseren Standort und wir erkannten, dass wir lange in der Blockade bleiben würden. In der Nacht des 10. November nahmen wir nach den Schießereien, die ungefähr anderthalb Stunden dauerten, an, dass der Krieg vorbei war. Wir haben den ganzen Weg verbunden, wir haben nachgesehen, es gab keine Verbindung und wir haben das Telefon ausgeschaltet. Als wir zwei Leitungen sahen, waren wir sehr glücklich. “Ich habe zuerst meinen Bruder angerufen”, sagt Arman Armaghanyan.

Arthur Harutyunyan fügte hinzu, dass sie dank Arman hofften, dass sie ihre eigenen erreichen könnten. “Tief im Inneren haben wir immer geglaubt, dass wir gerettet werden würden. Alle unsere Füße waren gefroren, wir hatten bereits Schwierigkeiten beim Gehen. Das Schwierigste war, dass Sie das Gefühl hatten, dass Ihre Verwandten wegen Ihnen weinten, dass sie sich Sorgen um Sie machten, dass viele Menschen sich Sorgen um Sie machten und dass wir für sie alle um ihre Erlösung kämpften. Wir dachten, es sei besser zu sterben, als in die Hände der Türken zu fallen. “Arman war der Anführer, er war älter als wir, unser Glaube kam von ihm”, sagt Arthur.

Als die Mutter eines der Jungen den Medien sagte, dass das Herz ihres Sohnes eine Mandarine will, eilten Fremde ins Krankenhaus, um die Jungen zur Mandarine zu bringen. Die in Russland lebenden Stepanyans waren die ersten Verwandten der geretteten Soldaten, die nach Artsakh kamen, um ihren Sohn zu sehen. “Ich habe ständig an meine Schwester gedacht, weil meine Cousine geboren werden musste. “Das Nachdenken über sie hat mir geholfen zu überleben”, sagt Nikolay Stepanyan.

Andranik Armaghanyan, der den ersten Anruf von Arman erhielt, sagte, er habe sofort das Mikrofon eingeschaltet, damit seine Eltern seinen Bruder hören könnten ձայն ձայն “Er fragte mich, wie man einen Kompass macht. Ich sagte, was für ein Kompass, Junge, wo bist du seit drei Monaten?”, Sagt Andranik, der den Verwandten aller Vermissten rät, an ihre Kinder zu glauben und für sie zu beten.

„Wir haben gegessen, was wir in Dorfhäusern gefunden haben.“ Lecho, Säfte, Marmeladen und Konserven zu finden, war ein Feiertag. Als Arman seinen Bruder anrief, weinte er und wir alle weinten. Als wir aus der Blockade entlassen wurden, wurde uns plötzlich klar, wie wichtig wir sechs für alle waren. Wir waren oft depressiv, aber Arman gab uns immer Hoffnung. „Während der 70 Tage der Blockade hat sich in uns viel verändert. Wir haben viel über die Werte nachgedacht, die vorher normal erschienen, und wir haben angefangen, die Details zu schätzen, dass es schon ein großes Glück ist, neben Verwandten zu Hause zu sein “, sagt Davit Sahakyan, ein Privatmann der Artsakh Defense Army. .

Die Wehrpflichtigen, die nur einen Monat im Militärdienst waren, erschienen in einer Blockade, teilten sich in Gruppen auf und versuchten, in kleinen Gruppen einen Überlebenskampf zu beginnen, um vom Feind nicht bemerkt zu werden. Sie blieben nicht lange mit ihrer Gruppe in den Dörfern, weil es unsicher war, nachdem sie Essen und Trinken aus verlassenen Häusern gefunden hatten, versteckten sie sich 70 Tage lang in den Wäldern.

“Alle um uns herum waren Türken, Schießereien, aserbaidschanische Gespräche, dann verließen die Schießereien unseren Standort und wir erkannten, dass wir lange in der Blockade bleiben würden. In der Nacht des 10. November nahmen wir nach den Schießereien, die ungefähr anderthalb Stunden dauerten, an, dass der Krieg vorbei war. Wir haben den ganzen Weg verbunden, wir haben nachgesehen, es gab keine Verbindung, und wir haben das Telefon ausgeschaltet. Als wir zwei Leitungen sahen, waren wir sehr glücklich. “Ich habe zuerst meinen Bruder angerufen”, sagt Arman Armaghanyan.

Arthur Harutyunyan fügte hinzu, dass sie dank Arman hofften, dass sie ihre eigenen erreichen könnten. „Tief im Inneren haben wir immer geglaubt, dass wir gerettet werden. Alle unsere Füße waren gefroren, wir hatten bereits Schwierigkeiten beim Gehen. Das Schwierigste war, dass Sie das Gefühl hatten, dass Ihre Verwandten wegen Ihnen weinten, dass sie sich Sorgen um Sie machten, dass viele Menschen w


Добавить комментарий

Ваш адрес email не будет опубликован. Обязательные поля помечены *